هدف و آرزوی اکثر فضادوستان و شرکت‌هایی فضایی اکنون سفر به مریخ شده است، سفری که یک طرفش حدود ۳۰۰ روز زمان خواهد برد و اگر قرار به به رفت و برگشت باشد سفر احتمالا بیش از ۲ سال طول خواهد کشید.
حال در این زمینه هر چه قدر به پیشرفت تکنولوژی برسیم، اما یک محدودیت بزرگ را هم‌چنان پیش‌رو خواهیم داشت: جسم و روح انسان. به دور از محیط آشنای همیشگی، در یک جمع بسیار کوچک و معلق در فضا. حال باید دید که آیا اصلا تاب تحمل چنین چیزی را داریم یا نه، برای فهم این موضوع، دو تن از فضانواردان، اسکات کلی از ناسا و میخائیل کورنینکو از سازمان فضایی روسیه به مدت تقریبا یک سال(۳۴۰ روز) در فضا مانده‌اند. گرچه این طولانی‌ترین زمان استقرار در فضا نیست( والری پلیاکوف بیش از ۱۴ ماه پیوسته در ایستگاه فضایی سابق روس‌ها، میر بوده است.) اما آزمایشات بسیار و مستندات فراوانی که در این ماموریت جمع شده‌اند بسیار ارزشمند بودند و هستن.
حال به مناسبت این مستند زیبا تولید شده توسط مجله Time ، نگاهی شخصی به این ماموریت خواهم انداخت. برای این که بیشتر در فضای فضایی بیاید، می‌توانید به این آهنگ که توسط کریس هدفیلد کانادایی در ایستگاه فضایی ضبط شده است گوش بسپارید.
اسکات و مارک، دو قولوهای یکسانی هستند که هر کدام ۴ بار ماموریت فضایی خود را انجام داده اند و هم‌‌اکنون بازنشسته شده‌اند. این دوقولو بودن، فرصت استثنایی را برای آزمایشاتی که در بالا بدان اشاره شده بود را فراهم کرده است، زیرا همان‌طور که در علوم دوران مدرسه نیز خوانده بودیم، اعتبار آزمایش‌های تجربی این‌چنینی با داشتن یک گروه کنترلی دو‌چندان می‌شود. در نتیجه اسکات در مد حضور خود حدود ۴۰۰ آزمایش انجام داده است که اکثر آن‌ها بر روی خودش بوده است :-"
نکتهٔ اساسی دیگر در این ماموریت این بوده است که در طی یک سالی که آن جا بوده این است که باید فرماندهی ایستگاه فضایی را در حال انجام می‌داده که ۳ بار محموله‌های مورد نیاز ایستگاه فضایی به دستشان نرسیده، دو بار موشک‌های Falcon 9 و Antares که قبلا با موفقیت محموله‌هایی را تحویل ایستگاه فضایی داده بودند منفجر شدند و یک بار نیز Soyuz روسی بعد از این که پرتاب شد به مشکل برخورد و ارتباطات خود را از دست داد و نتوانست به ایستگاه فضایی متصل شود. اما به نظر این تلاش‌ها حداقل برای Space X تجربه خوبی خواهد بود که در سال ۲۰۱۸ انتظار دارد فضانواردان را همراه کپسول Dragon 2 خود به ایستگاه فضایی برساند و پس از آن در سال ۲۰۲۴ با BFR به مفصد مریخ! اما این جا نباید از Soyuz روس‌ها بگذریم که فعلا تست‌شده ترین و امن ترین روش برای رسیدن به ایستگاه فضایی ایست، به همین دلیل است که حداقل تا جایی که من دیدم هم‌اکنون تا ۲۰۲۰ برنامه دائمی انتقال محموله و فضانوردان را به ایستگاه فضایی دارید.
اما نکته‌ای که به اسکات ( و قبل از آن کریس هدفیلد) اعتبار  زیادی نزد من می‌دهد، علاقهٔ آن‌ها برای به اشتراک گذاشتن لحظات و پاسخگویی به سوالات سایرین هنگامی که در ایستگاه فضایی مشغول هستند است، زیرا با این روش اشتیاق سفرهای فضایی را در بطن بسیاری از ما زنده نگه می‌دارند.
نکات بسیاری را می‌توان در مورد این سفر نوشت که هم ممکن است از حوصله این متن خارج باشد و هم دانش من، اما تصمیم دارم که به صورت مدوام و در مورد موضوعاتی که می‌بینم و می‌خوانم توضیحاتی هر چند نامنظم بگذارم تا هم برای خودم باعث مرور و یادگیری بیشتر شود و هم این که شاید کسی روی لینکی کلیک کرد یا مطلبی را بعدا سرچ کرد و باعث دانش‌افزایی‌اش شد :)