یک لحظه به خودم آمدم و دیدم که چه قدر وابسته به کامپیوتر شده‌ام و زندگی‌ام را در پشت این دستگاه می‌گذرانم و اجازه دادم که من را نقش دهد...

چند وقت است که در جاهای گوناگون بحث آینده پژوهی را پیش می‌کشانم، از استاد تا دانشجو، و در اکثر مواقع به عنوان اکستریم عقیده این را مطرح می‌کنم که این پیشرفت وسایل تولیدی به دست ما نیست که نگرانم می‌کند، این غرق شدن ما در آن‌هاست. درست است که فناوری بسیاریی از چیزهایی که تا کنون غیرممکن می‌نمودند را ممکن ساخته، مثل کار ایلان ماسک که بسیار سر و صدا کرد، اما از آن طرف وقتی این حجم بسیار زیاد از آدم‌ها را در یک "دهکده جهانی" جمع می‌کنیم، مصداق فیلم خیلی دور خیلی نزدیک می‌شویم ، با این تفاوت که وقتی که همه درگیر شویم، دستی نخواهد بود که ما را نجات دهد.