آدم که نگاه می‌کند، از بالا تا پایین جامعه پر شده است از وعده‌‌های سرخرمنی، به حدی که به داخل خود آدم‌ها هم نفوذ کرده و هر کسی به خودش می‌گوید از فلان روز فلان کار را می‌کند ولی دقیقه ۸۹ یادش می‌افتد که ای وای چرا نشد.
و این روند کم کم اعتبار قول و قرار ها را در تمامی اجزای جامعه می‌شکند و اعتماد ها را سست و شکننده می‌کند و در یک چرخه‌ی مدام بدتر بدتر می‌شود.
از حق نگذریم کسانی هم هستند که روند خوبی را پیش می‌گیرند و به عهد های خود پایبندند، ولی دیگران همین‌ها را نیز با غرهای فراوان سست می‌کنند تا جایی که بی‌خیال می‌شوند و می‌روند سمت کار خودشان...